روزنامه اطلاعات 16 شهریور 1351 صفحات 1 و 4
شهید مهدي رضائی متولد سال 1331 در تهران به هنگام دستگيري در تاریخ 18 اردیبهشت 1351 و محاكمه 20 ساله بود.
بيترديد مهدي نمايندۀ نسلي از اعضاي سازمان مجاهدین خلق بود كه با احساسات پاك مذهبي به اين جريان جذب شده بودند. او به هنگام مخفي شدن و پيوستن به سازمان، دانشجوي سال اول مدرسة عالي بازرگاني بود و عواطف و عقايد مذهبياش را مستقيماً از خانواده و برادر بزرگترش احمد رضايي كسب كرده بود.
توجه به اين عبارات در دفاعيۀ شهید مهدي رضايي كه با قرائت آيهاي از قرآن كريم و استناد به نهجالبلاغه و يادآوري تربيت مذهبي و اعتقادات ديني خود و خانوادهاش همراه بود، براي روشن شدن وضعيت فكري و ذهني او در آخرين روزهاي حياتش كافي است:
«هدف، لقاءالله است، يعني رسيدن به عاليترين درجات كمال و صفات الهي. هدف، فراهم آوردن چنان شرايطي است كه همه انسانها تحت آن شرايط به آخرين حد كمال و انسانيت برسند... هدف ما چيزي جز بهروزي خلق و در هم شكستن هرگونه روابط ظالمانه اجتماعي و اقتصادي و استوار ساختن تعاليم انقلابي اسلام در جامعه نيست.»
همچنین آن شهید والامقام که بدترین شکنجه های قرون وسطایی رژیم طاغوت را تحمل و حسرت بیان آخ را بر دل دژخیمان ستمشاهی گذاشت در قسمت دیگری از دفاعیات خود بیان کرد:
«من در اینجا به اتهام عشق به خلق و پیکار در راه خلق محاکمه میشوم. هدف ما فراهمآوردن چنان شرایطی است که همه انسانها تحت آن شرایط به آخرین حد کمال و انسانیت برسند… من در اینجا به اتهام عشق به خلق و پیکار در راه خلق محاکمه میشوم. بگذار رگ و پوست ما در راه خلق فدا گردد. تا ظلم هست مبارزه هست و تا مبارزه هست شکست و پیروزی هست؛ ولی سرانجام پیروزی متعلق به خلق است. این را من نمیگویم این را تاریخ میگوید…»
سرانجام در 16 شهريور ماه 1351 در مطبوعات اعلام شد كه (شهید) مهدي رضايي، پس از محكوم شدن به سه بار اعدام در دادگاه بدوي و تجديد نظر نظامي، تيرباران و به شهادت رسید.
تو در نماز عشق چه خواندی؟