احمد زیبرم در سال ۱۳۲۳ در خانوادهای ماهیگیر در بندر انزلی به دنیا آمد و از کودکی به کار شیلات اشتغال یافت. وی پس از سربازی در یکی از کتابخانههای شهرداری در تهران مشغول به کار شد و از اواخر دهه چهل به سازمان چریکهای فدایی خلق پیوست. وی در بسیاری از عملیاتهای این سازمان در تهران حضور داشت.
در ۲۸ مرداد ۱۳۵۱ هنگامی که مأموران ساواک در یکی از محلات جنوب شهر تهران او را شناسایی کرده بودند، احمد زیبرم به داخل منزلی پناه برد. او که میدانست مأموران در پی دستگیری او بوده و در این راه به هر کاری دست میزنند، برای اینکه به ساکنین آن خانه آسیبی نرسد آنها را به زیر زمین هدایت کرد و از خانم صاحب خانه درخواست چادر و یک ظرف کرد و مبلغی بابت آنها به آن خانم پرداخت (محمّد بلوری خبرنگار کیهان که این نکته را بعداً در روزنامه درج کرده بود با مشکلات بسیار زیادی روبرو شده و دوماه توسط ساواک در زندان اوین تحت بازداشت بسر برد). او ظرف را با کمک چادر به سینه خود بست و مهماتش را داخل آن جا داد. ذیبرم پس از اطمینان از امنیت افراد ساکن خانه، به طبقه بالا رفته و در اتاق مخفی میشود. ماموران ساواک که روی پشت بامها مستقر بودند، دقایقی بعد به خانه یورش میبرند. گلولههای فراوانی از هر دو سو شلیک میشود و احمد ذیبرم در نبری نابرابر تمامی فشنگهایش را شلیک میکند. برخی روایتها میگویند او پس از اتمام گلولههایش با رگبار اسلحه ماموران امنیتی کشته شد و دیگرانی از خودکشی او با آخرین گلوله و برخی دیگر از خوردن سیانور میگویند. اما تمام روایتها حاکی از مرگ احمد ذیبرم در همان بالاخانه نازیآباد است و اینکه ماموران تا چند ساعت اول جرات ورود به ساختمان و نزدیک شدن به پیکر او را نداشتهاند. پیکر احمد ذیبرم را پس از خارج کردن از ساختمان نازیآباد، در قطعه ۳۳ گورستان بهشت زهرا به خاک سپردند.
ذیلاً گزارش این واقعه که از روزنامه اطلاعات 28 و 29 مردادماه 1351 تهیّه شده را به همراه اطلاعیّۀ شهربانی وقت ملاحظه می نمایید:
تو در نماز عشق چه خواندی؟